ვიცი, ოდესმე დამელოდები... ვერსად წაუვალთ გრძნობას, ჟინიანს... ისევ მეძახი, და მელოდები, ნუ გეშინია, ნუ გეშინია...
ისევ მეძახის შენი თვალები, ვიღაცა უკრავს და მეშინია, მე, შენს აკორდებს დავემალები... ნუ გეშინია, ეს გერშვინია...
ისევ მეძახის შენზე ოცნება, აფეთქებულა სულში მონმარტი... მე გადამრიეს, შენმა კოცნებმა... და გამაგიჟეს, როგორც მოცარტი...
ისევ მეძახის, შენი ნატვრა და სხვა, უკეთესი რა დამრჩენია... ნუ გეშინია, უკვე დამთავრდა, ნუ გეშინია, ბეთჰოვენია...
ამ აკორდებში, გავიჭედები... ხან მოცარტია, ხან გერშვინია... მომავლისაკენ, რომ ვიხედები უკან მოხედვის არ მეშინია...
ვიცი. ოდესმე მოვალ, გოდებად... და დამიძახებ ისევ, ჟინიანს... ჩვენ, ის დღეები მოგვაგონდება... ნუ გეშინია, ნუ გეშინია...
ვიცი, წარსული ტყვიას მომახლის, რომ შენს სიყვარულს, მე დამიშლიან... შენი თვალები, მაინც მომძახის: ნუ გეშინია, ნუ გეშინია... |